Door de toegenomen mogelijkheden van culture jamming op Internet, zoals politieke video’s op YouTube wordt het steeds onduidelijker welke bronnen achter een video of andere parodie ten grondslag liggen en wie de eigenaar is van de beelden en gebruikte logo’s. Door het veelvuldig gebruik van logo’s en beeldmerken in het publieke domein zijn deze eigenlijk eigendom geworden van de consumenten en niet langer van grote bedrijven.
Op de Apple website staan meerdere filmpjes met als thema ’Mac vs PC’ met telkens dezelfde strekking en dezelfde structuur. Ze zijn grappig en een beetje droog en uitermate geschikt om ervoor te zorgen dat consumenten trouw blijven aan het merk Apple en een band krijgen met het merk. Op YouTube staan een aantal parodiën op deze video’s en daaronder zelfs een parodie met figuren uit Soutpark. Hier komende meerdere werelden bijeen en ik vraag me af wat dit betekent? In wat gebeurt er in de video ‘Vote different’van Philip de Vellis, waarin Hillary Clinton verwerkt is in een reclamespot van Apple en ook stukken uit de film 1984? De video moet in enige mate aansluiten bij wat mensen toch al denken over de betreffende presidentskandidaat. Het lijkt op politiek oude stijl op nieuwe manieren vormgegeven. Apple zou zelf al de entertainment industrie ingedoken kunnen zijn net als bedrijven als Coca Cola dat al deed om een sterkere band te creëren met consumenten. Beide halen hun modellen uit de grassroots gemeenschappen en stellen zich op in het landschap van de media convergentie. Maar ook Apple wordt aangevallen in de video en het kan een voorbeeld zijn wereldwijde beweging waarin consumenten massaal in opstand komen tegen de gevestigde corporate reuzen. Een manier om dit te doen is door deze aan te vallen op hun logo of imago. Vanuit de theorie van de macht van de consument en de opkomst van grassroots tegenover corporate media zoek ik naar de betekenis in deze laatste video.
Het project van interactiondesign is afgelopen en ik worstel mij met vrienden door de kerstdagen heen. Wat ik met dit blog ga aanvangen weet ik nog niet, ondertussen ben ik wel een barcode blog begonnen, in het Engels, over lopende kunstprojecten. Daar schrijf ik over succes en frustratie, exposities en verkopen.
Klik hier voor de herschreven future vision, aangescherpt en met de laatste updates.
Al vroeg is GPS gebruikt om informatie uit te wisselen of om tekeningen te maken op de kaart van Amsterdam (project De Waag). Objecten taggen, of zelfs mensen is pas later mogelijk geworden. Rond 2009 is deze techniek langzaam van de grond gekomen en verder ontwikkeld door studenten van de TU Delft. Voordat de gemeente Amsterdam hier een groot project van heeft gemaakt duurde tot medio 2014. In het begin werden voornamelijk horeca gelegenheden van tags voorzien, en musea. Read the rest of this entry »
Er is meer mogelijk met de APA dan voor mogelijk werd gehouden, aan zowel de fysieke wereld als de digitale wereld kan betekenis worden gegeven. Het gebruik kan gescript plaats vinden, maar ook ongescript, gebruik waar geen rekening mee is gehouden in het design. Het gebruik kan dus zowel readerly zijn waarbij de APA eerder passief wordt gebruikt, als writerly, waarbij de APA actief wordt ingezet.
In een vorige opdracht in september schreef ik al over onhandig design, gebruiksvoorwerpen waarbij niet nagedacht was en waarbij soms volstrekt onduidelijk is hoe het te gebruiken. Nu vind ik het leuk om na te denken over niet bedoeld gebruik van dingen, of deze te fotograferen maar daar ga ik het nu niet over hebben. Voor een project van start gaat is het beter om na te denken wat de eindgebruiker nodig heeft, hoe deze naar een nieuw en onbekend concept kijkt. Een manier is experiencing prototyping, in het kort komt het erop neer dat de designer zich verplaatsen kan in de eindgebruiker. Ook is het handig om een prototype te maken, een model of maquette en dan te kijken hoe een proefpersoon hierop reageert, wat zijn of haar ervaring is. De representatie van een design wordt voornamelijk gebruikt om de ervaringen van een proefpersoon te meten en te verwerken. In de tekst van Marion Buchenau en Jane Fulton Suri wordt dit uitgewerkt. Zij gaan uit van understanding, exploring en communicating. Het concept van een design wordt geproblematiseerd en van daaruit wordt aan oplossingen gewerkt om van onhandig, handig design te maken. Niet alleen proefpersonen worden gebruikt, maar designers kruipen in hun huid en worden zo zelf proefpersoon, aannames worden zo voorkomen of onderuit gehaald. In de tekst van Bill Moggride wordt een stapel kaarten besproken waarvan elke kaart een deel van het designproces vertegenwoordigd. Een kaart kan staan voor een ervaring, een onderzoeksmethode of een representatie. Bij het project van de future vision hebben we eigenlijk ook onbewust dergelijke kaarten gebruikt. In ons geval waren het eerder tags die onderdeel waren van het concept maar we gaven elkaar ook tags om verder te komen in het project. In de teksten en in ons concept is overigens de buitenkant en of het er goed uit ziet nog niet aan bod gekomen, het gebruiksgemak staat voorop en het jasje is ondergeschikt en kan altijd nog aangepast worden.
Het project voor de future vision krijgt een steeds vastere vorm, klik hier voor een interactieve demo van een zoektocht naar ‘goedkoop bier’ via tags ingegeven door meerdere gebruikers. In plaats van ‘bier’ kan natuurlijk ook iets anders gelezen worden, het gaat om het principe en de werking van onze APA.
Ruim tien jaar geleden was ik vrij vaak te vinden in de Metro van DDS (De Digitale Stad), een virtuele readerly replica van Amsterdam die zich grotendeels letterlijk ondergronds afspeelde. Alle grote pleinen en straten waren er te vinden en de Metro vormde een tweede Amsterdam. Dit project was een MUD en alleen op tekst gebaseerd en tien jaar later zijn er andere virtuele versies van Amsterdam doordat werkelijke plaatsen informatie bevatten over hun virtuele kant. De tekstuele objecten van ‘vroeger’ zijn echte writerly objecten geworden. Er liggen eigenlijk twee versies van dezelfde stad over elkaar heen en zijn soms nauwelijks meer uit elkaar te houden. In de tekst ‘Locative Media’ schrijven Marc Tuter en Kazys Varnelis over deze lagen van dezelfde stad. Ook hebben de objecten in de stad informatie over zichzelf te bieden, maar dat hadden de virtuele objecten in de Metro ook al. De opbouw van een object kon vrij eenvoudig bekeken worden en gekopieerd. Geotagging is niet zo nieuw. Ook wie en waar een persoon was kon bekeken worden via een eenvoudig commando. Alleen kan dit nu in de werkelijke tastbare wereld ook. Als (romantisch) kunstproject vind ik dat erg interessant, maar om serieus te gebruiken of voor politieke doeleinden moet ik er niets van hebben. Net zo min als de kunstenaars van project MILK. Gelukkig schrijven Tuter en Varnelis dat meer mensen de politieke kant niet zien zitten. Anderen vinden juist dat kunstenaars een politieke taak hebben, omdat de techniek zich daarvoor leent, omdat locative media is gebaseerd op surveillance en controle. Taggen kan leuk zijn, maar tracen minder. In deze context lees ik Deleuze als dat we ons moeten wapenen tegen de controlemaatschappij die steeds gemakkelijker gemaakt wordt. Kunstenaars moeten inderdaad samen werken met activisten en intellectuelen, maar misschien niet perse op de manier beschreven door Bruno latour en Tuter en varnelis.
Klik hier voor de interactieve folder over ons object, de Freewheel.
