Playing with Words

The words that came to me through twitter (thanks to @pareidoliac) could be or could not be describing Twitter. The first word is pareidolia, which basically is a psychological phenomenon and the tendency to interpret a coincidental visual stimulus as something already known to the viewer. The word comes from the Greek para (here meaning wrong) and eidolon (image).^[1] Pareidolia is also related to paraphasia, disordered speech in which words are substituted for another word. Common examples are seeing faces in cars or clouds. Pareidolia is related to the paranoiac-critical method developed by Salvador Dali in the 1930s, in which artist find new ways to view the world and objects around them. Objects have no meaning of it’s own but when viewed our unconscious perceives a phantom image, like the interpretation of subliminal messages. Our brain links things that are not linked in the first place. When objects are being perceived as real, or having a personality or even a face, how does this phenomenon relate to the machinic phylum, a concept of Gilles Deleuze, Félix Guattari and Manuel de Lanza? And how does our brain handle new concepts, new technologies?

At the turn of the last century the French philosopher Henri Bergson wrote a series of texts where he criticized the inability of the science of his time to think the new, the truly novel. The first obstacle was, of course, a mechanical and linear view of causality and the rigid determinism that it implied. Clearly, if all the future is already given in the past, if the future is merely that modality of time where previously determined possibilities become realized, then true innovation is impossible. To avoid this mistake, he thought, we must struggle to model the future as truly open ended, truly indeterminate, and the past and present as pregnant not only with possibilities which become real, but with virtualities which become actual. Unlike the former, which defines a process in which one structure out of a set of predefined forms acquires reality, the latter defines a process in which an open problem is solved in a variety of different ways, with actual forms emerging in the process of reaching a solution.[2]

These arguments remind me of the phrase that everything has already been written or done before, nothing new can be created anymore. Although new contexts are being created. So all new technologies would have a component of remediation in them as they have been used before too.

According to de Landa the notion of a machinic phylum blurs the distinction between organic and non-organic life. This would mean a distinction between human life and technology. De Landa also mixes the term machinic phylum with Deleuzes body without organs, which I try to apply on Twitter here, when I take the assemblage of tweets as a single mass. Taking this further “(post)humanity will begin to coevolve (or at least to share its ecology) with new systems of autonomous robots and software agents.”^[3] This is what I think is happening on Twitter, when people get involved so deeply when writing down all aspects of their every day lives. “Nature in this notion is determinate by neither subjects nor objects. It is above all about nonlinear relations, open-ended connections of partially actualized bodies encompassing distinct levels of organization (biological, cultural, technological). [...] Indeed, a body never corresponds to a unity, a whole, an organism, or a system.”^[4] The distiction of online life and offline life intertwines and also the distiction between organic life and non-organic life becomes smaller as argued before. The bodies of users mix with technology through the use of the site of external applications.

---

1. <
http://cherylbernstein.blogspot.com/2008/11/paranoiac-critical-method.html
>

2. Deleuze, Gilles. Bergsonism. Zone Books, New York 1988: p. 97. Found on <
http://framework.v2.nl/archive/archive/node/text/.xslt/nodenr-70071
>

3. Johnston, John. A Future For Autonomous Agents: Machinic Merkwelten and Artificial Evolution <
http://muse.jhu.edu/journals/configurations/v010/10.3johnston.html
>

4. Parisi, Luciana. ‘Information Trading and Symbiotic Micropolitics.’ Social Text. 22.3 (2004): p. 25-49.

Abstract (scriptie)

Culture jamming appelleert aan reclame van Apple, hoe grassroots consumenten zich logo’s toe-eigenen

Door de toegenomen mogelijkheden van culture jamming op Internet, zoals politieke video’s op YouTube wordt het steeds onduidelijker welke bronnen achter een video of andere parodie ten grondslag liggen en wie de eigenaar is van de beelden en gebruikte logo’s. Door het veelvuldig gebruik van logo’s en beeldmerken in het publieke domein zijn deze eigenlijk eigendom geworden van de consumenten en niet langer van grote bedrijven.

Herschreven Future vision

Klik hier voor de herschreven future vision, aangescherpt en met de laatste updates.

Design en prototype

In een vorige opdracht in september schreef ik al over onhandig design, gebruiksvoorwerpen waarbij niet nagedacht was en waarbij soms volstrekt onduidelijk is hoe het te gebruiken. Nu vind ik het leuk om na te denken over niet bedoeld gebruik van dingen, of deze te fotograferen maar daar ga ik het nu niet over hebben. Voor een project van start gaat is het beter om na te denken wat de eindgebruiker nodig heeft, hoe deze naar een nieuw en onbekend concept kijkt. Een manier is experiencing prototyping, in het kort komt het erop neer dat de designer zich verplaatsen kan in de eindgebruiker. Ook is het handig om een prototype te maken, een model of maquette en dan te kijken hoe een proefpersoon hierop reageert, wat zijn of haar ervaring is. De representatie van een design wordt voornamelijk gebruikt om de ervaringen van een proefpersoon te meten en te verwerken. In de tekst van Marion Buchenau en Jane Fulton Suri wordt dit uitgewerkt. Zij gaan uit van understanding, exploring en communicating. Het concept van een design wordt geproblematiseerd en van daaruit wordt aan oplossingen gewerkt om van onhandig, handig design te maken. Niet alleen proefpersonen worden gebruikt, maar designers kruipen in hun huid en worden zo zelf proefpersoon, aannames worden zo voorkomen of onderuit gehaald. In de tekst van Bill Moggride wordt een stapel kaarten besproken waarvan elke kaart een deel van het designproces vertegenwoordigd. Een kaart kan staan voor een ervaring, een onderzoeksmethode of een representatie. Bij het project van de future vision hebben we eigenlijk ook onbewust dergelijke kaarten gebruikt. In ons geval waren het eerder tags die onderdeel waren van het concept maar we gaven elkaar ook tags om verder te komen in het project. In de teksten en in ons concept is overigens de buitenkant en of het er goed uit ziet nog niet aan bod gekomen, het gebruiksgemak staat voorop en het jasje is ondergeschikt en kan altijd nog aangepast worden.

Locative Media

Ruim tien jaar geleden was ik vrij vaak te vinden in de Metro van DDS (De Digitale Stad), een virtuele readerly replica van Amsterdam die zich grotendeels letterlijk ondergronds afspeelde. Alle grote pleinen en straten waren er te vinden en de Metro vormde een tweede Amsterdam. Dit project was een MUD en alleen op tekst gebaseerd en tien jaar later zijn er andere virtuele versies van Amsterdam doordat werkelijke plaatsen informatie bevatten over hun virtuele kant. De tekstuele objecten van ‘vroeger’ zijn echte writerly objecten geworden. Er liggen eigenlijk twee versies van dezelfde stad over elkaar heen en zijn soms nauwelijks meer uit elkaar te houden. In de tekst ‘Locative Media’ schrijven Marc Tuter en Kazys Varnelis over deze lagen van dezelfde stad. Ook hebben de objecten in de stad informatie over zichzelf te bieden, maar dat hadden de virtuele objecten in de Metro ook al. De opbouw van een object kon vrij eenvoudig bekeken worden en gekopieerd. Geotagging is niet zo nieuw. Ook wie en waar een persoon was kon bekeken worden via een eenvoudig commando. Alleen kan dit nu in de werkelijke tastbare wereld ook. Als (romantisch) kunstproject vind ik dat erg interessant, maar om serieus te gebruiken of voor politieke doeleinden moet ik er niets van hebben. Net zo min als de kunstenaars van project MILK. Gelukkig schrijven Tuter en Varnelis dat meer mensen de politieke kant niet zien zitten. Anderen vinden juist dat kunstenaars een politieke taak hebben, omdat de techniek zich daarvoor leent, omdat locative media is gebaseerd op surveillance en controle. Taggen kan leuk zijn, maar tracen minder. In deze context lees ik Deleuze als dat we ons moeten wapenen tegen de controlemaatschappij die steeds gemakkelijker gemaakt wordt. Kunstenaars moeten inderdaad samen werken met activisten en intellectuelen, maar misschien niet perse op de manier beschreven door Bruno latour en Tuter en varnelis.

Object: Freewheel

Klik hier voor de interactieve folder over ons object, de Freewheel.

Ervaringen anno 2017

Een bepaalde situatie kan voor een gebruiker van een nieuw medium een compleet andere ervaring zijn dan voor een ander. In onze volgende situatie zijn twee ervaringen aan elkaar gelinkt. Het medium is de APA (Augmenting Personal Assistant), een smart device die bij aanwezigheid van een internet netwerk, alle informatie uit die omgeving bij een user kan aanleveren, gefilterd of niet, onder controle of juist niet. Klik hier om te zien en ervaren wat er gebeurt als twee mensen aan de uiteinden staan van een nieuw medium.

Blogjects

Net zoals mensen steeds meer mogelijkheden krijgen, keuzes en carrièrekansen, worden ook apparaten steeds vernuftiger en krijgen meer agency. Maar zitten we hier wel op te wachten? Met mijn mobiele telefoon kan ik, naast bellen, bijvoorbeeld ook internetten, sms en mms versturen, e-mailen, er zit nog een radio in en ook een mp3-speler en organiser. Gelukkig zit er geen GPRS op zodat anderen kunnen zien waar mijn mobiel zich bevindt. In die zin is het geen blogject zoals Julian Bleeker deze beschrijft in zijn tekst ‘Why things matter’.

Future Vision: Freewheel & maatschappelijke issues

De volgende dag nemen Alexa en haar broer Sven weer de Smarttaxi richting Amsterdam, komen uit bij de ondergrondse taxistandplaats onder CS en laten deze achter. Alexa wil nu toch wel de rode fiets gebruiken die ze gisteren hebben gezien op het Spui. Sven heeft een persoonlijke assistent bij zich, een geavanceerde uitbreiding en combinatie van de populaire Tomtom van enkele jaren geleden en een iPhone. Deze is platformonafhankelijk en heeft meerdere toepassingen voor o.a. communicatie met fiets en auto.

Fietsenplan Parijs 2007 & Amsterdam 2017

In Amsterdam hebben we twee keer een witte fietsenplan gehad, in de jaren 60 en in 2000. In de toekomstvisie van Michelle, Maarten en ik heeft Amsterdam in 2017 een nieuw volwaardig fietsenplan zoals Parijs en Lyon en Barcelona dit nu al hebben. Voor onszelf volgt een link naar een artikel (Volkskrant) over het fietsenplan in Parijs in 2007, en in Lyon.