The Big Bad Wood of Web 2.0 Applications

In search of a interesting Web 2.0 application on the Internet I come upon some great ones and also evil ones. On some I already have some real life friends and on others it’s hard to find any. Some applications require a lot of personal information where others just need a username and password. Just this weekend I registered myself on Twitter and have a dozen friends by now which I all know in real life, mostly through my study. I can update my status through the website of Twitter but also through sms (tried it once so far) and through Facebook. Just now I found another application, Swurl which let me connect several websites where I have a profile. But everybody has an overview of me then without having to google me first. Do I want that? Do I let people – even if they’re friends and fellow students – spy on everything I do? Although I could easily deceive everyone by playing music without any sound on Last.fm and telling stories on Twitter that are just a distant corner of my mind. Then again, what’s the use of having so many friends on a website like Twitter and watch their every move? I could even check them on my cellphone if I’d want to. Most of my day I could watch and check people everywhere. Is this what’s becoming of the Internet? Everybody spying on everybody bu staring at their little screen? So there’s no Big Brother out there because we’re all Big Brothers, or at least we could be.

Facebook Applications I

After having a talk with a friend yesterday about online advertisement and that it should not be a tv commercial put online we were thinking and discussing Facebook applications. To get people and teenagers involved with a brand or an organization we should get them interested in a game and earn points there and build their own world or little environment. They could either support the brand if they eat hamburgers of drive a car, they could also support a health organization. The thing is that we have web 2.0 now and we need to have people interact with each other in different and new ways than the old days from before the Internet. The growing popularity of social networks can help here. We need to mobilize people to get things done. if this works with brands then it could work with other things that can be branded, like politics.

(wordt vervolgd)

Mac vs PC (schets)

Op de Apple website staan meerdere filmpjes met als thema ’Mac vs PC’ met telkens dezelfde strekking en dezelfde structuur. Ze zijn grappig en een beetje droog en uitermate geschikt om ervoor te zorgen dat consumenten trouw blijven aan het merk Apple en een band krijgen met het merk. Op YouTube staan een aantal parodiën op deze video’s en daaronder zelfs een parodie met figuren uit Soutpark. Hier komende meerdere werelden bijeen en ik vraag me af wat dit betekent? In wat gebeurt er in de video ‘Vote different’van Philip de Vellis, waarin Hillary Clinton verwerkt is in een reclamespot van Apple en ook stukken uit de film 1984? De video moet in enige mate aansluiten bij wat mensen toch al denken over de betreffende presidentskandidaat. Het lijkt op politiek oude stijl op nieuwe manieren vormgegeven. Apple zou zelf al de entertainment industrie ingedoken kunnen zijn net als bedrijven als Coca Cola dat al deed om een sterkere band te creëren met consumenten. Beide halen hun modellen uit de grassroots gemeenschappen en stellen zich op in het landschap van de media convergentie. Maar ook Apple wordt aangevallen in de video en het kan een voorbeeld zijn wereldwijde beweging waarin consumenten massaal in opstand komen tegen de gevestigde corporate reuzen. Een manier om dit te doen is door deze aan te vallen op hun logo of imago. Vanuit de theorie van de macht van de consument en de opkomst van grassroots tegenover corporate media zoek ik naar de betekenis in deze laatste video.